Dag 200

Relativeren en doorzetten… het gezinsmotto dat organisch groeide uit papa zijn paracommando achtergrond en mama haar aangeboren rationaliteit, alsof het ons gedurende de vroege gezinsjaren onbewust voorbereidde op het pad dat voor ons lag.

Relativeren en doorzetten… twee begrippen die we als vanzelfsprekend beschouwden in de 3-jaar durende oorlog met het onzichtbare monster dat ons gezin letterlijk bij de keel had… niet stoppen, altijd vooruit kijken, positief blijven, dan overwinnen we dit wel en wordt alles weer normaal.

Relativeren en doorzetten… inzichten die zo vaak verloren lijken in onze samenleving, die vervangen worden door allerhande al dan niet legale drugs in de hoop dat zij de oplossing gaan brengen voor een al dan niet reëel probleem. Vermogens die bedolven geraken onder jaloezie en afgunst, al te vaak gebaseerd op fictieve ideeën en onrealistische assumpties in onze mediageile samenleving.

Relativeren en doorzetten… twee alledaagse concepten die je nochtans op elk moment van de dag kan aanschouwen in de ogen van een 5-jarige die weet dat hij de volgende 2 dagen amper uit bed zal komen door de effecten van de volgende chemo-ronde, maar die al lachend de behandeltafel op kruipt omdat hij vertrouwt op de goedheid van de volwassenen die hem begeleiden. Die spontaan ‘Merry Christmas’ zingt op de behandeltafel ondanks de 41° koorts en niet wijst naar de andere kinderen en zich afvraagt waarom hij wel en zij niet.

Op dag 200 van onze nieuwe realiteit, waarin niets meer lijkt op het verleden, op deze dag herinneren we ons meer dan ooit wat we niet kunnen relativeren maar zetten we ondanks alles toch door… voor hem, voor ons, omdat we weten dat het beter kan.

2 thoughts on “Dag 200

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *