Een nieuw jaar

De feestdagen zijn voorbij, 2020 heeft zijn intrede gedaan. Gelukkig maar, want december leek deze keer eindeloos te duren.
Waar de lichtjes in de straten anders tot de verbeelding spraken, lieten ze ons dit jaar alleen maar het grote contrast zien met de donkere hemel waartegen ze afstaken. De kerstboom raakte met moeite klaar voor kerst, buitenverlichting bleef in de doos… er was niemand om aan onze mouw te trekken over het feit dat de rode piek op onze verder volledig zwart met witte boom toch wel de allermooiste was. Mariah Carey zong over ‘All I want for Christmas’ en Wham, onze gezinsfavoriet, bleef maar doorgaan over ‘Last Christmas’… het leek wel of ieder kerstliedje het had over wat we niet wilden horen.

Vorig jaar was de kerstperiode er nog eentje waarin we met veel pijn in het hart afscheid namen van Nathan, een 13-jarige held die zijn jarenlange strijd tegen hetzelfde monster moest opgeven nadat hij 5 keer herviel en even vaak onverschrokken en met die eeuwige wijze ogen en kalme glimlach terug de arena in stapte. Ik wist niet wat zeggen tegen zijn moeder die me zo vaak geholpen had met goede raad en voelde me schuldig dat de toekomst ons wel toelachte terwijl zij voor altijd afscheid namen. Een schuldgevoel dat gepaard ging met opluchting… stel je voor dat je dit meemaakt, hoe leef je dan verder? Wij zouden het nooit kunnen, daar waren we het over eens.

Maar nu zijn we hier, een jaar later, plots zijn we aanbeland in een jaar waarin Kenric nooit zal geleefd hebben. Een jaar waarin we ons zonder twijfel verder gaan afvragen ‘hoe leef je dan verder?’. De dualiteit van het leven nadat je een kind verliest is amper in woorden uit te drukken. Maar af en toe lees je iets waarvan je zegt ‘ja, zo is het exact’. Dat gevoel kreeg ik bij onderstaande tekst:

Every day you die again.
While I’m driving

Or shopping
Or pretending to watch TV.
It hits me and I forget how to breathe.
Some days, I can sneak by without you dying.
Just quietly skate past it.
Tiptoe around it like a mouse.
But most days, it’s a bull…
And I am wearing red.

Beter kan ik het voorlopig niet uitleggen. Het is een constante krachtinspanning, een boksmatch tegen 4 tegenstanders. Ieder op zich zijn ze af te weren maar terwijl zij om beurten uitrusten om terug op krachten te komen gaat jouw inspanning verder. En heel af en toe slaag je erin ze alle vier tegen de grond te slaan en krijg je tijd om te rusten tot ze weer rechtgekrabbeld zijn. We moeten accepteren dat ze er altijd zullen zijn, het enige wat we kunnen doen is sterker worden…

3 thoughts on “Een nieuw jaar

  1. Patsi says:

    Mijn hart gaat uit naar jullie maar ik heb geen woorden… er zijn gewoon geen woorden.
    Ik wilde alleen dat ik jullie pagina kon delen want dat lukt niet. Ik verwijs er vaak naar, maar soms zou ik dingen willen delen! Meer aandacht vragen.
    Liefs
    Patsi

  2. Susan Parker says:

    I posted this to you on June 28, 2019

    Thought of you Livia Raskin and your family when I heard this woman speak.

    It is not something you ‘get over’ … never will be!

    I think of Kenric alot, and how courageous and strong he was. One thing always portrayed through in pics of Kenric and your family = LOVE! True, immense, deep love you all have for each other! ❤️

    I thought of you and Kenric when I heard this. I still pray for you and your family, and Kenric to send you signs that he is okay… until you see him again.

    https://www.facebook.com/29092950651/posts/10161763373535652?s=100005917812693&v=e&sfns=mo

  3. Susan Parker says:

    I saw this pic on Instagram of Kenric and this poem came to me.

    His eyes so blue
    staring at you,
    brings wonder and joy, from the innocence
    of this sweet little boy.

    He gives you hope,
    with his smile
    that shines through his pain,
    knowing full well he will be with you,
    as his love will always remain.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *