Moeten of mogen?

Als het aankomt op het bijhouden van huishoudelijke taken ben ik geen rolmodel. De was en strijk kan soms behoorlijk opstapelen vooraleer ik het niet meer kan aanzien en toch enkele uren bezig ben om die gebruikelijke achterstand weer in te halen. Alles proper en netjes gestreken, taak gedaan denk je dan… maar nee, het wegleggen van die mooie stapel stel ik zowaar nog langer uit. Het is zo’n taak die ik te groot vind na enkele uren achter die strijkplank, maar te klein om aandacht aan te besteden in de dagen die daarop volgen. Dus blijft die mooie stapel in de wasmand liggen op de badkamer, tot iemand iets nodig heeft wat meestal onderaan lijkt te liggen…

Ben ik diegene, dan is dat meestal het moment om toch maar die inspanning te doen en alles even weg te leggen. Is het papa, dan komt de vraag meestal bij mij waar het bepaalde item ligt en dan komen we weer bij de vorige optie uit. Is het Kayden, dan resulteert die mooie stapel zonder fout in een toren van Pisa die meestal net omvalt wanneer hij de kamer uit is en ik binnenkom… met als gevolg dat we terug bij optie één zijn, maar ik er dan weer net wat meer werk aan heb en me nog maar eens voorneem de volgende keer het toch maar meteen te doen.

Hetzelfde speelt zich trouwens met grote regelmaat af in de kleerkast van onze ongeduldige 9-jarige, waar de mooi geordende kledingstukken blijkbaar steeds spontaan een gevecht met elkaar lijken aan te gaan en ik meer dan eens scheidsrechter moet spelen om ieder stuk weer op zijn eigen plaats te krijgen. En net dat deed me dit weekend voor die kleerkast belanden en beseffen dat de tekst die ik even daarvoor las over “waarom je beter denkt in termen van mogen dan van moeten” ook in de kleerkast van onze jongens pijnlijk duidelijk geïllustreerd wordt. Die kleerkast is verdeeld in een onderste helft, die zelden langer dan 2 dagen geordend blijft, waarin alles zoek raakt en je amper kan bijhouden wat nog past en wat niet.

En dan is daar de bovenste helft die is voorbehouden voor de lievelingskleren van onze jongste. Alleen die kleren die hij echt leuk vond en vaak droeg hebben we bijgehouden. En op die leggers liggen de t-shirts langs de korte broeken en de truien langs de lange broeken… mooi opgevouwen, gestreken in een rechte toren, zonder kans op veldslagen. Instagram waardig voor het profiel van de perfecte moeder die we blijkbaar allemaal proberen te zijn. De leggers in die helft zijn al 11 maanden social media waardig. Dat wordt enkel onderbroken wanneer ik er nood aan heb om zijn Minions t-shirt of Superman joggingbroek nog eens vast te pakken, er een half uur naar te staren in ongeloof en ze dan weer mooi op te plooien en terug te leggen. Of wanneer ik stilletjes zijn pyjamahelden trui in de wasmand gooi om toch nog één keertje iets van hem tegen te komen…

Wat een voorrecht zou het zijn om zijn blauwe Mario pyjama nog eens te mogen wassen of zijn zachte oranje deken omdat het vol chocomousse hangt. Zou ik ooit nog zeggen ‘moet ik dat nu weer?’ Nu niet meer, nu ik het kwijt ben besef ik pas ten volle wat een geluk ik had dat ik dat mocht doen. En of ik het goed deed wordt enkel bepaald door degene aan wie je de vraag zou stellen. Mijn vroegere zelf zou zeggen dat ik er echt een ramp in ben… mijn huidige zelf weet dat de 2 grootste mannen in huis zouden zeggen dat ik het wel goed doe en die jongste… die moest ik het niet vragen, hij vertelde het me zelf wanneer hij zijn gezichtje begroef in zijn favoriete deken, de geur zo hard als hij kon opsnoof, het knuffelde en met een langerekte ‘aaaah, mama dit ruikt zoooo goooeeed’ op mijn schoot kroop. Wat een geluk dat ik het mocht… <3

3 thoughts on “Moeten of mogen?

  1. patsi says:

    Hoe mooi heb je dit weer verwoord, Livia… Ik lees het met tranen in mijn ogen en besef hoeveel geluk wij hebben gehad. Weet dat ik met je meeleef…

  2. Jonina says:

    Mooi geschreven… En helemaal waar! Soms doe ik mijn zoontje een t-shirt (een witte of blauwe) aan van Lotte* zodat haar kleren nog eens in de was gaan en dat je die nog eens kan vastnemen… ⭐

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *