Blog

Woorden, ideeën en alledaagse voorvallen katapulteren ons meerdere keren per dag terug naar de essentie van ons leven.
Een leven vol verdriet en gemis, maar ook vol inspiratie, motivatie en overtuiging om zelfs hier op zoek te gaan naar het positieve.
Een zoektocht die niet altijd succesvol zal zijn, maar wel steeds zal oproepen tot reflectie.
Deze blog vertelt het standpunt van mezelf, Livia, en staat verder volledig los van de werking van Vilomah vzw.

Leven met verlies

Moeten of mogen?

Als het aankomt op het bijhouden van huishoudelijke taken ben ik geen rolmodel. De was en strijk kan soms behoorlijk opstapelen vooraleer ik het niet meer kan aanzien en toch enkele uren bezig ben om die gebruikelijke achterstand weer in te halen. Alles proper en netjes gestreken, taak gedaan denk je dan… maar nee, het wegleggen van die mooie stapel stel ik zowaar nog langer uit. Het is zo’n taak die ik te groot vind na enkele uren achter die…
Read More
Leven met verlies

Een nieuw jaar

De feestdagen zijn voorbij, 2020 heeft zijn intrede gedaan. Gelukkig maar, want december leek deze keer eindeloos te duren.Waar de lichtjes in de straten anders tot de verbeelding spraken, lieten ze ons dit jaar alleen maar het grote contrast zien met de donkere hemel waartegen ze afstaken. De kerstboom raakte met moeite klaar voor kerst, buitenverlichting bleef in de doos… er was niemand om aan onze mouw te trekken over het feit dat de rode piek op onze verder volledig…
Read More
Leven met verlies

Een kind dat de zon meebrengt

Vandaag luisterde ik naar de podcast van Anders Nabij, meer specifiek naar het verhaal van Harte. Al van bij het eerste geluidsfragmentje waarin ze zingt overspoelde het gevoel me dat Harte en Kenric zo erg op elkaar moeten geleken hebben. En toen mama Elke zei “dat is tof dat je een kind hebt dat de zon meebrengt…” kon ik niet anders dan huilend knikken in herkenning. Een kind dat de zon meebrengt, wat een fantastische omschrijving, een betere heb ik…
Read More
Leven met verlies

Waarom…. meneer de begrafenisondernemer?

Donderdagochtend, 21 februari 2019, 6u45, het moment dat het onvermijdelijke gebeurde. Het moment dat ik wakker werd met het geluid van de zuurstofmachine die langs ons dubbel bed in de woonkamer stond te ronken. Alleen maar dat geluid, het geluid dat er tot dan toe bij was geweest, dat van de gejaagde ademhaling van onze zoon aan het einde van zijn krachten was er niet meer bij. Een onwerkelijk moment waarop ik 3 keer opnieuw ging voelen of het echt…
Read More
Leven met verlies

Hoop doet …

Vandaag markeert 8 maanden sinds het afscheid van zijn fysieke aanwezigheid zoals de begrafenisondernemer het zo gepast verwoordde. Tweehonderd en tweeënveertig dagen waarbij de eerste gedachte ’s ochtends is “Was het geen droom?” en de laatste ’s avonds “Ik hoop dat ik hem vannacht zie in mijn droom.” Nietzsche had over veel dingen wat te zeggen maar vooral zijn uitspraak over hoop zat er naar mijn gevoel pal op “De hoop is het kwaadste der kwaadst, omdat zij de marteling…
Read More
Leven met verlies

My grief…

Na het overlijden van Kenric zocht ik een uitweg voor de woorden die ik niet uitgesproken kreeg. Daarom nam ik deel aan een internationale schrijverscursus rond rouw en verdriet. Veel van de teksten die ik in die periode schreef zijn voorlopig enkel voor eigen reflectie, maar hieronder toch eentje die veel mensen lijkt aan te spreken. Op verzoek deel ik deze dan ook graag met jullie… My grief… he is that extremely handsome, quiet, mysterious man that captivates me every…
Read More
Leven met verlies

Confronterend, maar ook hoopgevend

We hebben plannen met Vilomah, veel plannen, want er is nog een hoop verbetering mogelijk in alle facetten van het overlijden van een kind. Deze plannen kunnen we niet alleen realiseren… daarvoor hebben we begrip en inzet nodig van diegene die in het dagdagelijkse leven omgaan met deze situaties. Daarom gingen we de afgelopen weken op bezoek in het crematorium te Hasselt en bij een begrafenisondernemer die tevens ook voorzitter is van de bond der begrafenisondernemers. Twee plaatsen waar omgaan…
Read More
Leven met verlies

Happy Kenric day

Vandaag ontvingen we per post een mooie gepersonaliseerde kaart die ons uitnodigde om voor de verjaardag van onze spruit met korting te gaan shoppen voor een coole outfit voor het feestje. Een uitnodiging waar ik zeer graag op in zou gaan, ware het niet dat een ‘Happy Kenric day’ nu net buiten bereik ligt… Maar het kaartje past wel in september, want deze maand is tot nu toe de meest confronterende voor ons gezin sinds de dag dat die vierde…
Read More
Leven met verlies

Mon frère est Kenric

Het voorbije weekend was er eentje gevuld met positieve spanning voor maandagochtend. Een ongeziene gebeurtenis vermits school meestal een moetje en geen magje is voor de 8-jarige vroegrijpe puber in ons huis. Maar dit weekend was het anders, want maandag zou hij zijn allereerste Franse les gaan krijgen. Iets waar hij om een voor ons onbegrijpelijke reden al het hele voorgaande schooljaar naar uitkeek. En zowaar, de kennismaking met het Frans tijdens de les op maandag ontnam hem zijn motivatie…
Read More
Leven met verlies

Dag 200

Relativeren en doorzetten… het gezinsmotto dat organisch groeide uit papa zijn paracommando achtergrond en mama haar aangeboren rationaliteit, alsof het ons gedurende de vroege gezinsjaren onbewust voorbereidde op het pad dat voor ons lag. Relativeren en doorzetten… twee begrippen die we als vanzelfsprekend beschouwden in de 3-jaar durende oorlog met het onzichtbare monster dat ons gezin letterlijk bij de keel had… niet stoppen, altijd vooruit kijken, positief blijven, dan overwinnen we dit wel en wordt alles weer normaal. Relativeren en…
Read More

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *